Books call me

تصوُّرِ این که یک فردِ ... ساله، شروع کُنَد به یاد گرفتن و غول شدن، دور است نَه محال وَ حالا که محال نیست، باورش می کنم. چه قَدر از زمینه ی کاغذیِ دوست داشتنیِ زندگی ام، خشنودم! چه قَدر این که کتاب ها را حتّی فقط وَرق بزنم، مشغوف می شوم!به نظر می رسد که جای اراده و هِمَّت خالی ست. باید آن ها را زنده کرد و با مساعدت شان شروع کرد و ادامه داد. + گوش سپردن، به آهنگ های پخش شونده از هدفونِ گوشی یا ام پی تری پلِیِر، در شب های مغموم کارِ بسیار نادُرُستی بود. باعثِ مرورِ همه چیز در سرعتی فراتر از نور